Zoals wel vaker gaat bij mij worden de meeste beslissingen nogal op het nippertje genomen. Zo ook mijn voorgenomen kitesurf vakantie. In de aanloop ernaartoe heb ik het plan al een aantal keer laten varen, misschien is een wandelvakantie toch leuker? Of een stedentrip? Maar goed, de eerste ideeën zijn vaak de beste en het voelt goed, dus toch maar voor de kitesurf vakantie gegaan. Alleen waar dan naartoe? Uiteindelijk heb ik de keuzes toch maar tot twee kunnen beperken. De keus was uit Marokko of Spanje. Portugal was te koud, andere bestemmingen te onzeker. Dus voor de veiligheid toch maar gekozen voor Tarifa in het zuidelijkste puntje van Spanje. Is de keus eenmaal gevallen, dan kan het plan verder worden ingevuld en kunnen er eindelijk zaken geregeld en geboekt gaan worden.

De tickets boeken bleek niet zo eenvoudig. Je wilt korte vluchttijden, een zo laag mogelijke prijs en aangename aankomst en vertrektijden. Zo kwam ik uit op een vluchtschema met overstap in Barcelona, zeker geen koopje maar ook niet de allerduurste optie. Dan ook meteen maar een auto erbij geboekt, 150 euro valt best mee voor een weekje. Maar dan proberen ze later nog extra verzekeringen erbij te verkopen wat ik gelukkig niet gedaan heb. Mijn voornemen was om in elk geval andere mensen te ontmoeten, dus lag verblijf in een hostel voor de hand. Dat zou zomaar kunnen betekenen dat ik met veel andere (snurkende) mensen op een kamer zou moeten liggen. Dat was wel een beetje uit mijn comfort zone, maar toch maar geboekt inclusief een aantal dagen kitesurf les. Het plan om ook nog yoga lessen bij te boeken heb ik maar even terzijde geschoven. Het lijkt me een geweldig idee om bij zonsopgang op een handdoek op het strand te zitten. Misschien ga ik wel gewoon mediteren op het strand, is een stuk voordeliger en past ook helemaal in mijn routine.

Alle goede voorbereidingen ten spijt begon de reis met de nodige perikelen. Het plan was om met de motor naar Brussels Airport te gaan (gratis parkeren voor de deur) en ik had alle reispapieren uitgeprint. Het begon er al mee dat het om 6 uur ‘s ochtends best wel koud is op de motor, zo’n 9 gr. Celcius. Ik had naast mijn motorjeans ook een thermobroek, dikke sokken, wintervoering in mijn jas en verwarmde handschoenen toch last van koude handen en voeten. Volgende keer dus nog maar dikkere sokken en binnenhandschoenen aan. Bij de luchthaven aangekomen kon ik de P15 (motorparking) nergens vinden. Stond ook niet aangegeven op enig bord. Uiteindelijk kom je er dan achter dat je als motorrijder een beetje buiten de gebaande paden moet denken. Dus maar kriskras overal tussendoor en over het fietspad tot bij de ingang van de terminal gereden. Daar stonden inderdaad nog meer fietsen en motoren, waar ik netje tussen kon parkeren.

Na een korte tocht door en buiten langs diverse gebouwen sta ik bij de eerste controle. Boarding pass gereed houden alstublieft. Tja, waar had ik die ook alweer gelaten? De stapel reisdocumenten kan ik nergens terugvinden, ze moeten dus nog thuis ergens op tafel liggen. En ik had ze nog zodanig neergelegd dat ik ze eigenlijk niet kon vergeten. Dan de boarding pass maar op mijn telefoon opgezocht, dat blijkt gelukkig goed te werken. Vervolgens door de screening, waar reizigers en de handbagage wordt gecheckt op onveilige items. Sta ik natuurlijk net in de rij waar zo’n beetje alle tassen op een zijspoor worden gezet. Een kwartier later is er dan eindelijk een mogelijkheid om een kopje koffie te drinken. Op de balie staan al dienbladen met een croissantje, een chocoladebroodje, jus d’orange en een kopje koffie gereed. Je hoeft het alleen maar te pakken en af te rekenen. Brave consument die ik ben doe ik dat dan ook maar. Het ergert me ergens wel dat ik overal gedwongen wordt om extra dingen te kopen. Dat wordt alleen nog maar erger, zoals later zal blijken. Was het voor de Corona pandemie ook al zo erg? Ik herinner het me niet.

Dan is het tijd om aan boord te gaan. Eerste deel van de vlucht is met Ryan Air, dat betekent toegang via de kelder en lopend naar het vliegtuig. Er blijken twee rijen te zijn, priority en non-priority. Ik heb geboekt voor het laatste, echter blijkt dat ik dan mijn handbagage al bij de incheckbalie af had moeten geven. De andere maatschappij waarmee ik vlieg was er heel duidelijk over, maar hier had ik het niet gezien. Dat betekent bijbetalen, wat alleen electronisch kan. En dan blijkt dat mijn creditcard niet geaccepteerd wordt. Hoe kan dat? Die had ik van de zomer in Zweden en Italië nog gebruikt. Gelukkig heb ik nog meer pasjes en mijn gewone bankpas werkt gelukkig wel. Nu zit ik in het vliegveld ergens hoog boven - ik neem aan - Frankrijk, so far so good. Na twee uur landen we in Barcelona. Het is altijd weer verwonderlijk hoeveel mensen er meteen opstaan en wanordelijk allerlei bagageluiken beginnen te openen. Zeker als van tevoren wordt gezegd dat iedereen moet blijven zitten zodat mensen rij voor rij uit kunnen stappen. Even later bedenk ik me dat het ook wel voordelen heeft dat mensen dan alvast hun spullen hebben, zodat iedereen sneller achter elkaar aan naar buiten kunnen lopen. Op de luchthaven sta ik, zonder koffer, besef ik me en loop daarom weer snel terug het vliegtuig in. Daar hoor ik dat de koffer bij de bagageclaim af te halen is. Ik zie de bui al hangen, een half uur wachten op je koffer en dan de aansluiting missen. Maar wonder boven wonder: tegen de tijd dat ik bij de bagage aankom rolt mijn koffer me al tegemoet! Plaats je intentie in de oceaan van mogelijkheden en het universum zorgt ervoor dat je wensen worden vervult. In dit geval werkt het nog ook... dan op zoek naar de aansluitende vlucht. Op de vlucht informatieborden is er nog niets over te lezen, de website van Barcelona Airport geeft alleen aan dat de vlucht vanaf een andere terminal vertrekt. Gelukkig staat de bus al klaar en wordt ik in 10 minuten naar de andere kant van het vliegveld gereden. Maar nog alle tijd. Ik weet nu dat je ook je kleine koffer maar beter van tevoren in kunt checken. Er staan verschillende rijen. Maar uiteindelijk blijkt een vriendelijke meneer van vliegmaatschappij Vueling me te kunnen vertellen hoe ik dat zelf kan regelen. Ook dat blijkt heel vlotjes te gaan: hulde aan die efficiënte Spanjaarden. Zelfs de security screening was een fluitje van een cent. Inmiddels weer wat trek en vooral dorst gekregen en haal ik bij Laplace een broodje tonijnsalade en een fles water. Het is niet zo’n heel groot broodje en alles bij elkaar kostte het ruim tien euro. Veel geld en het maakt de beleving niet beter, maar gelukkig is het voldoende. Ik zit er zo op mijn gemakje dat ik vergeet dat ik nog een eindje moet lopen naar de gate. Maar een half uur voor de officiële vertrektijd loop ik toch maar naar het vliegtuig. Bij de gate staat totaal geen rij, zit ik hier goed? De vrouw achter de balie bevestigd mijn bange vermoeden: “you’re late”. Ik stamel wat excuses maar mag toch door het poortje. “Run!”, wordt er achter me geroepen. Dat laat ik me geen twee keer zeggen... Maar eenmaal in het vliegtuig is de sfeer relaxed, hoewel de meeste mensen al zitten is een enkeling nog met zijn koffers bezig. Ik heb een stoel op rij 31, da’s helemaal achterin.

De vlucht verloopt zonder bijzondere voorvallen. Ik had net voor het opstijgen nog enkele muzieknummers kunnen downloaden zodat ik onderweg wat te luisteren had. Ik kan helaas niet naar buiten kijken, maar opeens zijn we geland in een vrij droog uitziend gebied. Ik wordt er wat emotioneel van, maar begrijp niet goed waarom.Jerez Airport is maar klein vergeleken met Barcelona. Nadat ik de auto opgehaald heb - een moderne Fiat 500 - stel ik de navigatie op mijn telefoon in naar mijn volgende bestemming. Echter, wat is dan een goede plek om hem neer te leggen zodat je ook nog kunt zien waarheen je moet gaan zonder dat hij van de stoel af valt? Op het dashboard, liggend net onder de kilometerteller blijkt een uitstekende plek. Ik heb ondertussen wel gemerkt dat een motorjeans (met daaronder een thermobroek) best warm gekleed is voor temperaturen rond de 28 graden. Dus met de eerstvolgende mogelijkheid zet ik de auto ergens aan de kant om snel een korte broek aan te trekken.

Na 1,5 uur rijden kom ik aan in Tarifa, je kunt het al van ver zien liggen. Althans je kunt het niet echt zien maar wel de bergen en rotsen die ervoor liggen. De hostel ligt midden in het stadje. Bij het inchecken krijg ik van Nidia een warm welkom en een heel uitgebreide uitleg over de hostel, Tarifa en het kitesurfen. Er zijn al verschillende gasten aanwezig, maar heel erg druk oogt het nog niet. Ik lig op een van de bovenste bedden in een kamer met 6 bedden. Mijn bagage kan in een lade onder het bed worden gelegd. Iedere kamer heeft zijn eigen badkamer, er zijn geen aparte mannen of vrouwen kamers.

Het blijkt morgen geen goede dag te zijn voor kitesurfen, dus boek ik alvast een whale spotting trip. Een andere aanrader is een bezoek van de stranden hier in de buurt, die tot de top 10 van Spanje behoort. En er zijn diverse hikes die je kunt doen.

Vanuit de kitesurf school krijg je de tijden en welke instructor je hebt door vanuit via een appgroep. Ik neem de gelegenheid te baat om me meteen maar even voor te stellen en vraag en passant of er nog liefhebbers zijn om uit eten te gaan of een biertje te drinken. In elk geval is er één iemand die interesse heeft. Het is Sebastiaan die half chinese en half puertoricaanse roots blijkt te hebben. Hij is ook net aangekomen, blijkt leuk gezeldschap en we eten samen vers gegrilde tonijn bij het restaurant wat ons door Nidia werd aangeraden.

Als we weer terugkomen in het hostel is het een gezellige boel. Iemand speelt gitaar er wordt gezongen. Er zijn verschillende groepjes druk pratende mensen. Maar tegen 23 uur wordt het toch wat rustiger. Voor mij ook tijd om m’n bed op te zoeken, denk ik.