Aangezien het vandaag voor mij de laatste dag is in het Kitesurf hostel, had ik alles de vorige avond al zoveel mogelijk klaargelegd en ingepakt. Ik kan dus zo vertrekken. Beneden zit Thomas met z’n geblesseerde been op de patio. Gelukkig mag het gips er morgen weer af en zal hij in een dag of twee weer zonder krukken kunnen lopen. Hij heeft echt geluk gehad dat het zo is afgelopen en niet erger. Maar hij is ook iemand die alles snel bagatelliseert, zo is waarschijnlijk ook het kite ongeval ontstaan. Aangezien hij namelijk bovengemiddeld zwaar is wilde hij al een iets grotere kite dan degene waar hij tot dan toe mee aan het oefenen was. Volgens Lugio was dat geen verstandige keuze. Maar ik begrijp nu dat het ook weer niet zo’n grote kite was, want de 12 die ik gisteren had was al groter dan degene die hij had gehad. Het blijft een beetje een vreemd verhaal, ik ben er wel extra voorzichtig door geworden. Maar het zal hem er in elk geval niet van weerhouden te stoppen met kitesurfen. Over een paar weken heeft hij met vrienden een kitesurf reis naar Brazilië gepland.

Thomas is trouwens de enige die ik vanochtend tegenkom, dus na een kort afscheid loop ik met mijn spullen naar de auto. Het is ruim 2 uur rijden naar Sevilla, maar het is lekker om weer even een nieuw doel te hebben. Naarmate ik dichterbij Sevilla kom wordt de weg ook steeds beter, valt me op. De rit voorloopt verder voorspoedig, maar aangezien ik nog niet echt de tijd heb gehad om te kijken waar alles wat ik wil zien zich bevind, heb ik de navigatie niet op een specifieke bestemming ingesteld. Daarom volg ik de bordjes Centro maar zo lang als ik kan en bij de eerste de beste gelegenheid parkeer ik de auto in een parkeergarage. Deze ligt vlakbij het Aquarium, en gelukkig ook nog eens op loopafstand van Plaza España, Parque Maria Luisa, etc. Perfecto!

Blijkbaar is de parkeergarage ook dichtbij het conservatorium. Prachtige pianomuziek lokt me dichterbij het fraaie gebouw. Ik ben direct onder de indruk van de mooie architectuur, maar een mooie foto ervan maken valt nog niet mee. Dan kom ik aan bij het uitgebreide park. Het is er heerlijk koel, met mooi aangelegde tuinen maar ik heb wel mooiere tuinen gezien. Door het park rijden paardenkoersen die ik later nog vaker tegen zal komen in de stad. Er zijn veel toeristen, wat logisch is in zo’n grote stad. Maar veel toeristen blijken echter ook Spaanstalig te zijn. Vervolgens loop ik bij enkele markante gebouwen waaronder het archeologisch museum. Werkelijk prachtig allemaal maar wederom lastig te fotograferen.

Wanneer ik uiteindelijk bij Plaza Espagña aan kom ben ik echt positief verrast! Het lijkt een tafereel uit een Venetiaans sprookje. Een prachtig gebouw dat in een halfronde cirkel om een plein met kanalen, boogbruggetjes en bootjes heen lijkt te zijn gedrapeerd. In een gallerij klinkt mooie klassieke gitaarmuziek. Een al wat oudere man weet al zittend op een stoel en totaal verdiept in zijn spel, prachtige klanken aan zijn accoustisch versterkte gitaar te ontlokken. Als ik wat muntjes in zijn gitaarkoffer gooi kijkt hij even op en bedankt me zonder dat er een valse noot heeft geklonken. Ik loop verder door de gallerij en sta dan op het plein. Tegen het halfronde gebouw staat voor iedere provincie een soort stenen loge dat telkens weer op een andere manier versierd is. Ik kan me zo voorstellen dat de edelen zich hier met hun gevolg opstelden als er op verzoek van de Spaanse koning weer eens een landelijke bijeenkomst was. Tegenwoordig gaat dat met Skype en Teams toch een stuk makkelijker. Een stukje verderop klinkt Flamengo muziek en staat er een oudere vrouw te dansen, onder begeleiding van enkele muzikanten. Ze klikt met haar zowel de hakken als de tenen van haar schoenen op de maat van de muziek op een houten plaat, wat natuurlijk extra veel geluid maakt. Ik heb geen idee waarover het gaat. Overigens doen de koetsjes die ik in het park tegenkwam hier ook een rondje over het plein.

Na al dit culturele geweld loop ik via een grote straat verder de stad in. De weg voert langs de universiteit en is breed genoeg om ook trams te laten rijden. Ondertussen heb ik wel zin om even te zitten. Ik neem plaats op een van de minder drukke terrassen, want aangezien het al bijna lunchtijd is zijn er al veel mensen iets aan het eten. Ik heb geen trek in lunch maar wil wel graag iets drinken. Uno cervesa, por favor. Ik moet een beetje lachen als ik een halve liter onder m’n neus geschoven krijg. Maar ik heb best dorst en ik hoef dan tenminste niet nog een keer te bestellen. Helemaal prima, toch? Ik pak m’n boek “Master your mindset” er nog eens bij, waar ik eerder nog helemaal geen tijd voor heb gehad. Ondertussen raken de tafeltjes om mij heen aardig vol en ik voel de ogen van de obers steeds vaker op me gericht. Ze denken vast: schiet eens op met je bier. Maar misschien verbeeld ik het me ook maar. Anyway, ik neem mijn tijd en laat me in elk geval niet opjutten. Bij het afrekenen geef ik ook een aardige fooi, dat zijn ze in Spanje niet zo gewoon had ik gehoord. Alhoewel, in de grotere steden...

Verder maar weer richting Real Alcázar, het koninklijk paleis. Daar aangekomen staat er een flinke rij, niet ontmoedigd sluit ik achteraan. Op een bordje staat dat je het beste een eTicket kunt kopen om minder lang in de rij te staan. Met m’n mobiel in de hand maak ik daar meteen werk van. Maar de website werkt niet echt mee, waarschijnlijk is het netwerk overbelast met al die mensen. Ik ben nog bezig een kaartje te bemachtigen als ik al bij een eerste controlepost ben aangeland. Hoewel ik laat zien dat ik een kaartje aan het bestellen ben mag ik er nog niet in en ik wordt het de rij gelaten. Dan ben ik eindelijk zover dat ik kan bestellen, blijkbaar moet je voor een bepaalde tijd inschrijven. Aangezien het inmiddels bijna 15 uur is, kies ik voor dat tijdstip en sluit wederom achteraan in de rij. Tegen drie uur ben ik eindelijk op hetzelfde punt aangekomen als waar ik eerder uit de rij was gestapt. “Your mask, sir.” De controleur kijkt me vriendelijk aan. Oeps, in alle consternatie was ik vergeten dat je ook in de rij een gezichtsmasker op moet doen. Maar dan ben ik toch eindelijk binnen. Wat een prachtig gebouw, eeuwen oud, hoeveel generaties mensen hier al hebben gewoond en wat voor een intriges zich moeten hebben afgespeeld. Na de ingang is er een pleintje waarna je via een mooi bewerkte poort in het paleis zelf terecht komt. Na een hoge gang kom ik uit op een binnentuin. Vanuit de patio loop ik door naar de slaapkamer van de koning. Er staat verder niets, het is een leeg paleis, maar het is niet moeilijk je voor te stellen hoe het er vroeger uit moet hebben gezien. Althans je kunt je er makkelijk een voorstelling bij maken, ik heb natuurlijk geen idee. Na diverse vertrekken met allemaal anders versierde vloeren, muren en plafonds kom sta ik weer buiten. Ditmaal in beschutte tuin waar diverse poortjes weer leiden naar andere tuinen. Geen enkele tuin is hetzelfde. Maar het klapstuk vind ik toch wel de Venetiaanse tuin met een hydraulisch orgeltje, dat stipt ieder uur een andere liedje ten gehore brengt. Echter, na een paar uur ronddwalen vind ik het wel weer goed zo.

Ik moet nog bedenken wat ik hierna wil gaan doen. Als ik op internet zoek naar “zonsondergang sevilla” vind ik een site met 5 leuke spots om de zonsondergang te fotograferen. Eentje is vanaf de Setas de Sevilla, daar had ik nog niet eerder over gelezen. Het is een gigantisch kunstwerk in de stad waar je ook bovenop kunt wandelen in de vorm van een aantal paddestoelen. Het concept is een beetje dat van de markthal in Rotterdam, met onder andere een overdekte markt, een museum met geologische stadsresten, café’s en restaurants, een plein waar evenementen kunnen worden gehouden maar waar nu voornamelijk kleine kinderen aan het voetballen en aan het skateboarden zijn. En een skywalk waar ik graag heen wil gaan, maar dan wel tegen zonsondergang natuurlijk. De ingang van de ticketverkoop is echter wat lastig te vinden. Ik ben het kunstwerk al drie keer rondgelopen voordat ik toevallig tegen een bordje aanloop waarop de attractie wordt aangeprezen. Ik koop een kaartje voor 20 uur, en heb nog even de tijd om ergens wat te drinken en eventueel nog wat rond te dwalen. Inmiddels begint het overal drukker te worden. Ik kies een tafeltje in de al minder krachtig brandende zon bij een hippe bar aan hetzelfde plein, echter de obers zijn nog druk bezig om de rommel van vanmiddag op te ruimen, tafeltjes weer goed te zetten en schoon te maken voor de avond. Desalniettemin krijg ik toch na zo’n 10 minuten mijn biertje gepresenteerd. Ik pak mijn boek er nog eens bij om verder te lezen, wie weet krijg ik het nog wel uit op deze manier. Maar dan moet ik toch even naar het toilet, ik besluit om meteen maar af te rekenen om verwarring te voorkomen zeg maar. Maar dan is natuurlijk ook mijn plaatsje vergeven. Het maakt niet uit, ik besluit om de resterende tijd maar een beetje sfeer te proeven. Ik loop lukraak wat straatje is tot ik ineens bij een t-shirt shop terecht kom. Leuk om iets voor de kinderen te kopen, en een t-shirt valt vast in de smaak. Het zijn allemaal komische prints in het anime, fantastische of scifi genre. Maar ook een leuke met Bella Ciao erop, die koop ik voor Matthijs omdat hij de afgelopen weken zo hard bezig was om dat liedje in te studeren op de piano. Een andere leuke, een groepje cactussen met daarboven de tekst: “free hugs”. Die koop ik voor Elize. Als ik de winkel uitloop besef ik me dat ik meer dan een half uur heb doorgebracht om iets leuks uit te zoeken.

Dan is het tijd om weer terug naar de paddestoelen te gaan. Ik probeer puur op mijn richtingsgevoel te lopen maar af en toe check ik toch voor de zekerheid of ik er niet per ongeluk naast zit. Dat blijkt gelukkig mee te vallen. Dan sta ik weer op het plein. De markthallen zijn gesloten maar de bars zijn een stuk drukker geworden. En wat eerst gebeurde gebeurt nu weer. Ik was vergeten waar de ingang tot de lift was. Na weer twee rondjes loop ik weer - per ongeluk - tegen een bord aan waarop staat aangegeven dat de ingang aan de andere kant is. Het is inmiddels vijf over acht, maar mijn kaartje voor acht uur is gelukkig gewoon geldig. Ik ben de enige in de lift naar boven, bij de kassa staat een lange rij maar die zullen op het volgende tijdslot moeten wachten. Boven aangekomen is het gezellig druk. “You don’t need to wear your facemask when you’re outside”, zegt een meisje als ik uit de lift stap. Ik snap hier niets van, het is namelijk minstens zo druk als vanmiddag in het paleis. Maar ik klaag niet, lekker even die frisse lucht en je staat er zo ook leuker op als je een selfie wilt maken. Er klinkt zachte muziek en de lucht is gekleurd met zacht rose, rode en paarse tinten. Aurora heet dit spektakel dat deels ook vanaf de grond te volgen moet zijn, maar dan zonder geluid. Het is inderdaad mooi gemaakt, die lichtshow en de rustgevende muziek. En de skywalk die zich over de paddestoelen kronkelt. Ik vergeet bijna waarvoor ik gekomen was, maar ik spoed me haastig verder naar boven. Het is al bijna donker! Net op tijd om de city-skyline voor een goud-oranje gloed waar te kunnen nemen een een paar mooie foto’s te kunnen maken. Ik loop een paar keer heen en weer om de beste foto’s te kunnen maken. En blijf een tijdje staan kijken naar alle bewegende lichtpatronen. Ik bedenk me hoe lastig het moet zijn om alles zo gelijktijdig aan te sturen en hoe vervelend het moet zijn om iets te repareren mocht het kapot gaan. Net dat ik dat denk, zie ik dat enkele elementen een andere kleur geven dan de rest, alleen niet de hele tijd. Is dat bewust zo gedaan? Of sla ik nu juist de spijker op z’n kop?

Na het paddestoelen avontuur tijd voor een volgende plan de campagne. Ik heb nog niet gegeten maar het is nog een eindje lopen naar de auto en ik wil ook niet al te laat bij hotel aankomen dat ik eerder vandaag had geboekt. Eigenlijk wilde ik vandaag - aangezien het mijn laatste avond is in Spanje - iets van Paella eten. Maar veel Paella gerechten zijn voor twee personen zie ik op de menu-borden van de restaurants. Dan loop ik ineens langs een Paella take-away, wat een toeval. Het kost niet veel tijd, is niet duur en je koopt het per portie. Hoewel, als ik na een kwartier wachten nog niet aan de beurt ben loop ik maar gewoon verder. Dan kan ik beter mijn geluk elders proberen. Even verderop zit een eenvoudig restaurant waar het niet druk is en waar home-made dishes worden verkocht. Het lijkt me wel wat, zeker aangezien er ook een Paella-achtig gerecht wordt geserveerd. Na de kaart - niet veel meer dan een vodje papier - aandachtig te hebben bestudeerd kies ik toch voor Arroz con Carne. En wederom is het biertje onbedoeld weer van het grotere formaat. Gelukkig is het nog steeds een eindje lopen naar de auto, tegen de tijd dat ik er ben is de meeste alcohol wel afgebroken. Het bestelde gerecht lijkt in de verte inderdaad een beetje op Paella, in de zin dat het een rijstgerecht is maar de vulling: alleen ui en gebakken of gefrituurde lukraak gesneden kippenvlees met bot. Het is best lekker maar het kost me wel wat moeite om het vlees van de botjes te scheiden.

Na het eten struin ik weer verder door de stad. Het valt me op hoeveel jeugd er nu op de been is, zo’n beetje alles tussen 12 en 20 jaar loopt hier nog rond. Het is inmiddels al tegen 22 uur. Als ik een beetje in de buurt van de auto begin te komen hoor ik ook vaker politie sirenes. Langs het water zijn allemaal gezellige outdoor clubs met goeie muziek gesitueerd. Ergens staat iemand op straat te schreeuwen, aan het silhouet te zien ligt hij half op de grond. Hij wordt door twee agenten aangehouden. Bij de meeste clubs staat een rij voor de ingang. Maar aangezien het allemaal buiten te doen is kan ik zien dat de grote drukte nog moet beginnen. Ik krijg steeds meer zin om ook naar zo’n club te gaan en te genieten van de sfeer, de muziek en de mensen die zich lijken te vermaken. Bij mij is het vaak: als iedereen het naar z’n zin heeft heb ik het ook naar m’n zin. Maar ik moet nog een half uurtje rijden naar het hotel, dus lijkt me dat geen goed idee.

In het donker rijd ik puur op de navigatie naar het hotel wat in een voorstadje van Sevilla is gelegen. De weg voert langs vele rotondes, maar eindelijk kom ik een bovenop een heuvel gelegen hotel aan. Het is een oud hotel, de sleutel is hier echt nog een sleutel. Mijn kamer is netjes maar in de badkamer is de vloer kapot en bladdert de verf van de muren en het plafond. Maar goed het was op zich dan ook een koopje. De bedden liggen in elk geval prima, en: vannacht geen last van snurkende mensen dus hoef ik tenminste geen oordopjes in te doen. Welterusten!