Sinds ik mijn oordopjes ‘s nachts in heb is mijn nachtrust er stukken beter op geworden. Tegen de tijd dat ik een beetje wakker begin te worden is het volgens mijn telefoon 7:50. Da’s een mooie tijd om op te staan, ook al lag ik gisteravond niet bijzonder vroeg in bed. We moeten om 10:30 bij de kitesurf school verzamelen. Dat geeft me weinig mogelijkheden voor een ochtendwandeling. En ik wil natuurlijk ook m’n reisverslag verder bijwerken. Als ik beneden kom zit Thomas al op mij te wachten. Hij zit te azen op een lift die ik hem beloofd heb. Alleen zouden we vandaag door de kitesurf school naar de goede plek gebracht worden. Geen probleem, maar hij lijkt nog niet overtuigd van het idee. In elk geval krijg ik een lekkere kop koffie van hem. Voor het ontbijt besluit ik naar de supermarkt te lopen voor een broodje, beleg en een yoghurtje. Alleen gaan de yoghurtjes per 4 stuks en beleg is ook veel te veel voor 1 broodje. Daarom gaat wat overblijft in de (overvolle) koelkast in het hostel.

Dan lopen we naar de kitesurf school. En wat gisteren gebeurde lijkt nu ook weer het geval. Het is onduidelijk wat er gaat gebeuren. Blijkbaar gaan we toch naar dezelfde spot als gisteren. Dat betekent dat ik - aangezien ik pas om 13 uur hoef te beginnen - ook met eigen vervoer kan gaan. De duitsers Filip en Cristian moeten een uur later beginnen maar willen toch graag meerijden. Dat kan betekenen dat ik 2 uur op ze moet wachten of dat ze terug naar Tarifa gaan lopen. We zien wel hoe het loopt, ondertussen ga ik in een parkje zitten dat ik de vorige dag had ontdekt, om mijn reisverslag verder bij te werken. Tegen 12 uur ga ik terug naar het hostel zodat we om 12:30 kunnen vertrekken. Aangekomen bij het strand zien we echter niemand van de kitesurf school. Ook niet bij de parkeerplaats. Een sterk gevoel van deja vu bekruipt me, gisteren ging het immers ook zo... navraag in de groepsapp leverde weinig op. Dan de kitesurf school maar gebeld. “Bob? Go to the parking lot!” Maar daar waren we net al. Het blijkt moeilijk om goede afspraken te maken, of misschien hadden we moeten wachten want waren iets aan de vroege kant. Anyway, daar blijkt mijn instructeur Lucho van gisteren al te zijn. Alleen hij moet nu weg, dus krijg ik vandaag een andere instructeur. Deze blijkt nog minder engels te kunnen dan de vorige...

Als eerste moet ik mijn wetsuit aantrekken. Daaroverheen een drijfvest, een helm met radio en tenslotte een harnas. Vervolgens lopen we weer het hele strand af (zo lijkt het tenminste) naar een plek om te beginnen. Dan de kite met 1 hand de lucht in krijgen en in neutrale positie houden om dan het water in te lopen. En dan blijkt het gebrekkige engels van de instructeur toch een probleem. Via de radio hoor ik alleen instructies waar ik geen touw aan vast kan knopen. Dan wordt het toch lastig om te doen wat er van je verwacht wordt. Tot overmaat van ramp wordt ik steeds verder het diepe in getrokken. Ik hoop zo dat ik niet met die boot mee hoef... Dan blijkt mijn instructeur toch een reddende engel. Hij zwemt naar me toe en legt me naast in woorden ook met gebaren precies uit wat ik moet doen. Dat hij dat doet blijkt een uitzondering, hoor ik later. De meeste instructeurs blijven lekker aan de kant. Maar ik zie het meer als compensatie voor dat hij er niet in slaagd om het me op een andere manier bij te brengen. Als een superman (een arm naar voren en benen gestrekt) schiet ik door het water, ik heb nu geleerd hoe je moet body draggen. Dan zie ik plotseling vlak voor me een grote dikke kwal drijven, ik ga er recht op af. Even schiet ik in paniek, maar dan bedenk ik me dat het toch wel fijn is dat ik een wetsuit aan heb. Ik merk er gelukkig niets van. Dan opnieuw oefenen in het besturen van de kite vanuit het water. Omhoog, snel omlaag, meteen weer omhoog en voelen hoe je door de kracht van de kite vooruit getrokken wordt in de juiste richting. Een tijdje gaat het heel goed, maar de instructies van mijn kitesurf leraar zijn niet voldoende. Op een gegeven moment wordt de wind erg vlagerig, als de vlieger op het water komt krijg ik hem bijna niet meer in de lucht. Gelukkig loopt het ook al tegen het einde van de les. Ik heb het idee dat ik wel progressie heb gemaakt, maar dat het niet de verdienste was van mijn instructeur.

Nadat mijn les is afgelopen loop ik over het strand naar de plek waar mijn twee duitse vrienden aan het lessen zijn. We zijn gelijk gestart, echter ik zie dat zij al dezelfde oefeningen als ik aan het doen zijn maar dan met een board. Dat blijkt ook meteen al een extra moeilijke factor, Cristian heeft zijn board bij het keren verstrikt in zijn lijnen. Het enige wat hij kan doen is de veiligheidssluiting los te maken. Maar doordat de kite wind vangt wordt hij toch steeds verder van de kust af getrokken. Dan schiet de reddingsboot te hulp. “Do you have a passport?”, wordt er gevraagd. “If you want to go to Marokko you’ll need a passport...” Het blijkt een grapje van de kapitein te zijn. Na nog even naar de vorderingen van de duitsers gekeken te hebben ga ik relaxen in Bar Aqua die vandaag gelukkig wel geopend is. Onder het genot van een biertje en leuke muziek (Shazam maakt overuren) schrijf ik verder aan mijn reisverslag. Tegen vijf uur - het is al gezellig druk in deze relaxte beachbar - voegen de duitsers zich bij mij. Na nog een biertje en het uitwisselen van ervaringen over en weer rijden we weer terug naar het hostel.

Aan de grote tafel in de tuin zitten een aantal mensen uit het groepje waar ik gisteren mee op stap ben geweest. Maar dan verschijnt Thomas, met in z’n armen twee krukken. Nu is het verhaal compleet en begrijp ik waarom ik deze middag geen les van Lucho had gehad. Ergens ging het mis, Thomas lette niet goed op en werd op het strand zo’n tien meter de lucht in getrokken en kwam toen niet al te zacht weer naar beneden. Daarbij had hij zijn voeten of zijn enkels gekneust en moest met een ambulance worden afgevoerd. Gelukkig liep het nog redelijk goed af, maar ik begrijp nu wel waarom Lucho niet kon blijven om mij les te geven.Ik ga me snel even opfrissen en als ik beneden kom hebben zich twee andere Nederlanders en een Oostenrijkse zich bij de groep gevoegd. Weer allemaal nieuwe verhalen, erg leuk om te horen. Ik hoor nu ook dat anderen slechte ervaringen hebben gehad met mijn kitesurf leraar van vanmiddag. Zij hebben expliciet gevraagd naar een andere leraar voor de volgende les. De duitsers waren trouwens ook niet helemaal tevreden, en hadden zelfs al geïnformeerd bij een andere kitesurf school. Ik merk zelf dat het voornamelijk een kwestie is van je angsten overwinnen, zonder overmoedig te worden. En duidelijke instructies helpen natuurlijk ook, maar dat blijft toch heel persoonlijk.

Met de groep - we zijn weer met zes mensen - lopen we naar het strand om naar de pro-kitesurfers te kijken die vaak metershoge sprongen maken en dan ook nog vette tricks uithalen. De zon gaat al onder en we lopen naar strandtent Waikiki die ons werd aangeraden vanuit het hostel. Het is niet druk, zou dinsdagavond een dag zijn dat mensen liever binnen blijven? Als we als bijna enige tafel overblijven lopen we de oude stad in om wat te gaan eten. Gek dat ik me niet meer kan herinneren waar dat leuke pleintje van eergisteren was. Zo belanden we bij een authentiek uitziende pizzeria. We zitten op het terras, maar het is best fris buiten. Dat is het vreemde van Tarifa, het waait bijna altijd en overdag voelt de wind warm maar ‘s ochtends en ‘s avonds is het toch best fris.

Na het eten lopen we weer terug naar het hostel om nog even na te tafelen. Twee Argentijnen komen er ook nog bij zitten. Maar eigenlijk ben ik best moe en wil nog even m’n reisverslag bijwerken met mijn ervaringen van de afgelopen dag. Als ik naar mijn kamer ga zijn er alweer twee nieuwe gasten, die toevalligerwijs ook juist op de hoge bedden slapen. Het blijken Zwitsers te zijn, aardige lui.

Eigenlijk is dit wel zo’n beetje waarop ik gehoopt had dat het zo zou gaan. Overdag lekker actief bezig zijn, je eigen ding doen en dan ‘s avonds luisteren naar mooie verhalen, ervaringen uitwisselen en nieuwe mensen ontmoeten. Voor mij is de vakantie nu zeker al geslaagd!