Het blijkt wel weer dat ik deze reis veel beroep heb moeten doen op mijn improvisatie vermogen. Toen ik gisteravond keek hoe laat ik de volgende dag op moest staan om op tijd op het vliegveld te komen zag ik tot mijn grote schrik en verbazing dat mijn vlucht pas rond 15 uur ging vertrekken. Dat betekende dus eigenlijk dat ik gisteren net zo goed in Sevilla een hotel had kunnen nemen en nog wat langer van de stad had kunnen genieten...

Nu moet je het leven maar het beste nemen zoals het komt is mijn devies, dus neem ik de gelegenheid te baat om een lekker lange ochtendwandeling te maken. Aangezien ik geen ontbijt had bijgeboekt check ik - na een toch wel lekkere douche in de oude hotel badkamer - uit bij de receptie en breng ik mijn bagage naar de auto. Vanuit het Legado Oramana hotel lopen er verschillende paadjes naar beneden naar de Rio Guadaira rivier. Ik kies een willekeurige, want ze lopen eigenlijk allemaal een beetje in dezelfde richting. Onderweg kom ik verschillende hardlopers, wandelaars en mountainbikers tegen. Wat een sportieve mensen allemaal. Het pad loopt eigenlijk maar tot de rivier en is niet zo lang, maar langs de rivier is een mooie wandelroute uitgezet die ik een paar kilometer stroomopwaarts volg waarna ik via een ander parallelpad weer terugloop. Er staan sinaasappelboompjes en ik zie ook enkele reusachtige cactusplanten. Op diverse plaatsen staan markante witte gebouwtjes in de stijl die zo kenmerkend is voor deze streek. Dan kom ik bij een voetgangersbrug die naar het bewoonde gedeelte van de stad lijkt te gaan. Als ik die oversteek blijkt het wandelgebied zich ook aan de andere kant uit te strekken en wordt zelfs nog uitgebreid, getuige de graaf en grondverzet werkzaamheden die er nog worden verricht. Via een oude stenen brug loop ik weer terug naar het beginpunt om vervolgens weer naar boven naar de auto te lopen.

Het is inmiddels tegen 12 uur en om op tijd op het vliegveld te zijn moet ik nu echt vertrekken aangezien het nog een uur rijden is. De rit naar Jerez verloopt eigenlijk zonder noemenswaardige incidenten, behalve dat ik - net vanuit Alcala De Guardaira vertrokken en juist de snelweg opgedraaid hebbende - ineens een grote bonk tegen mijn auto voel... het moet een grote vogel zijn geweest of iets anders, maar ik kan het niet meer zien want het is al te ver terug. Hopelijk valt de schade mee, anyway er is niets meer aan te doen. Dan arriveer ik bij het vliegveld en wil ik net het parkeerterrein opdraaien als me te binnen schiet dat ik eerst nog even moet tanken. Ik navigeer naar het dichtstbijzijnde tankstation waar ik - en passant - ook nog mijn eerste ijsje in de vakantie koop, maar als ik wegrijd blijkt dat de ik niet kan keren en dus door moet rijden naar het volgende dorp. Na zo'n 15km om te zijn gereden kom ik dan toch bij GoldCar (het verhuurbedrijf) aan. Een medewerker staat al klaar om de sleutel van de auto in ontvangst te nemen terwijl ik nog bezig ben om mijn spullen uit de auto te halen. Hij loopt rond de auto, doet het portier open, kijkt naar binnen, doet het portier weer dicht, steekt de sleutel in de voordeur aan de chauffeurszijde en... merkt dat de sleutel niet gedraaid kan worden. Hij lijkt verrast, probeert het nog eens. Maar het lukt hem niet. "Is damaged", zegt hij zonder blikken of blozen. Ik probeer hem tevergeefs uit te leggen dat ik het slot nooit heb gebruikt, altijd alleen de afstandsbediening. Maar hij blijft onvermurwbaar. Ik moet tekenen, voor de check-in van de auto, nog niet voor de schade. Dat komt als ik bij het kantoortje van het bedrijf aankom. Heel stom, ik had de extra verzekering van 150 euro voor de dekking van het eigen risico van 1100 euro bij het ophalen van de auto niet genomen. De schade blijft gelukkig beperkt tot 115 euro, dus ik kom er nog goed vanaf. Maar ik blijf toch het gevoel houden dat ik in de maling wordt genomen. Aan de buitenkant van het slot is immers geen schade te zien. Ik troost me met de gedachte dat het veel erger had kunnen zijn, de vogel die tegen de auto was opgebotst had in elk geval geen zichtbare sporen achtergelaten.

Dan sluit ik achteraan in de rij voor het inchecken van de koffer. Het duurt werkelijk een uur voordat ik aan de beurt ben, mede veroorzaakt doordat de man voor mij niet direct de juiste papieren kon laten zien bij de balie. Zelf had ik natuurlijk ook de papieren thuis laten liggen, maar gelukkig wel de benodigde documenten op mijn telefoon beschikbaar. Lang leve het digitale tijdperk! In het vliegtuig ga ik per ongeluk op de verkeerde stoel zitten, ik heb 26A maar zit op 24A. De vrouw op wiens plek ik zit vind het gelukkig niet erg om van plaats te wisselen. De vlucht naar Barcelona duurt ruim twee uur, gedurende welke ik het eerste deel van mijn belevenissen in Sevilla op (hetdigitale) papier probeer te zetten. In Barcelona aangekomen ben ik niet zeker of ik mijn koffer eerst van de bagageband moet halen, de terminal moet verlaten om de koffer opnieuw in te checken en vervolgens weer door de veiligheidscontrole te moeten of niet. Dat zou namelijk best omslachtig zijn. Ik vraag het even aan een meneer bij de info-balie. Hij zou het moeten weten: "Is same company, not necessary to get your lugage now. It will automatically arrive in Brussels." Ik twijfel nog een beetje, maar neem de gok. Ik moet toch ook nog even iets eten, het is immers al 18 uur inmiddels. De vlucht naar Brussel duurt ongeveer even lang en aangezien het nu donker is geworden en het helder weer is kan ik - bij het raam zittend - genieten van de prachtige lichtpatronen van steden en andere bewoonde gebieden waar we overheen vliegen. We landen geheel volgens schema op vliegveld Zaventem en ik loop vol verwachting naar de bagage reclaim. Alle koffers zijn blijkbaar al op de band gevallen, er komen geen nieuwe meer. Maar mijn koffer is nergens te zien. Balen! Dan maar naar de lost-and-found balie van het vliegveld. Ik wordt gelukkig geholpen door een allervriendelijkste meneer die ervoor gaat zorgen dat mijn koffer alsnog van Barcelona naar Brussel wordt gestuurd en daarna zelfs - aangezien het eigenlijk de schuld van de luchthaven was dat de koffer in Barcelona was blijven liggen - naar mijn huisadres. Enigszins vermoeid maar toch blij dat het allemaal opgelost gaat worden, loop ik naar mijn motor om vervolgens naar huis te rijden.

Thuis zitten de kinderen met smart op me te wachten. De houtkachel brand... home sweet home!