De wind is vandaag poliente, wat betekent dat de wind vandaag van zee komt. Wat het betekent kan ik nog niet zo goed bevatten, maar alle gevorderde kitesurfers lijken aan poliente de voorkeur te geven. Voor beginners als ik is het echter moeilijk om bij deze wind te gaan surfen. Er is veel meer golfslag, dus je moet eerst achter de golven zien te komen voordat je een waterstart kunt maken. Hoe het ook zij, vandaag zijn de dingen anders. Het meetingpoint is veranderd naar een plek op loopafstand van Tarifa. De tijden zijn ook anders, ik sta ingepland voor 16 uur. Dat betekent dat ik genoeg tijd heb voor een uitgebreide wandeling.

Op Wikiloc vind ik een wandeling van 7km door de bergen hier in de buurt, die volgens de app in 2,5 uur kan worden gelopen. We zullen zien. Nadat ik nog even bij de Lidl ontbijt boodschappen heb gedaan, rijd ik naar het beginpunt. Het valt me op dat de wegen die van de doorgaande weg afgaan vaak in erbarmelijke staat verkeren. Waarschijnlijk worden ze beter onderhouden naarmate ze meer worden gebruikt, waarbij de kwaliteit van wegen die bijna nooit gebruikt worden alleen maar afneemt. Na veel kuilen en spleten kom ik dan toch bij mijn bestemming aan. Bij het begin van de route staat een mooi bord, de eerste 300 meter staat ook netjes aangegeven door witte paaltjes. Bij splitsingen staat vaak bij de weg waar je niet in moet een kruis. So far so good. Dan kijk ik na een minuut of 10 even op de kaart om te bemerken dat ik al een paar honderd meter van de echte route ben afgeweken. Het was ook te verleidelijk om die netjes met paaltjes aangegeven route te volgen. Temeer daar de route eigenlijk een geheel ander thema had, begrijp ik later. Als ik weer op het juiste pad ben beland kom ik op een gegeven moment bij een soort wachthuisje dat op instorten staat. Alle ramen zijn dichtgetimmerd, alle electriciteitsdraden kapot getrokken, maar de stalen achterdeur staat gewoon open. Als ik naar binnen ga lijkt het een soort kantoortje te zijn, waarschijnlijk van militaire oorsprong. Dan volg ik de route weer verder, waarbij ik wel tussen wat bosjes door moet. Nadat ik ergens een oud hek onderdoor ben gegaan kijk ik ineens recht in de loop van een of ander groot kanon. Het lijkt een stuk artillerie te zijn die in een bunker is ingebouwd. Nu begint het me ineens te dagen. Die route leidt vast en zeker door militair gebied met als doel langs alle stellingen te gaan. En inderdaad stuit ik onderweg op nog twee kanonnen, een grote bunker met uitkijkpost en tenslotte een hek met een bordje ”accesso interdito”. Nu kan ik er niet meer omheen, dat militair terrein moet ik maar zien te vermijden. Eigenlijk wil ik gewoon de top van deze berg bereiken, dus vanaf nu volg ik de witte paaltjes weer en een pad dat naar boven loopt. Maar voordat ik bij de top ben heb ik het al zo warm dat ik besluit om toch maar weer naar beneden naar de auto te gaan. Ik moet straks immers ook nog kitesurfen.

Ik rijd weer terug naar het hotel om daar in de patio nog wat aan mijn reisverslag te werken. Er zitten al veel mensen in de tuin, maar naast de Duitsers is nog plaats. Eigenlijk zit dat best lekker op zo’n relax bank, maar in het midden van de tuin hangt ineens een hangmat... maar ik weet niet of die voor algemeen gebruik is of niet, dus blijf ik maar lekker zitten waar ik zit. De twee Duitsers moeten om 15 uur bij Cheringita Agua zijn, dus gaan ze nu alvast lopen. Zelf heb ik pas om 16 uur les op een andere spot. Ik ben lekker aan het werk als ik op whatsapp ineens een berichtje lees van Nidia dat mijn les is verschoven naar 14 uur... en het is nu al kwart over twee! En dat bericht stuurt ze dan om kwart voor twee. Wat een gedoe, blijkbaar kan het ook nooit in een keer goed gaan.

Het loopt al tegen half drie als ik op de leslocatie aankom. Lugio staat al te wachten, hij lijkt zich van al het gedoe niks aan te trekken. Ik trek snel mijn spullen aam, die ook nog eens de verkeerde maat zijn. Het kan me allemaal niks meer schelen. Grappig genoeg lopen - als ik op het strand ben - de Duitsers net voorbij, zij moeten nog een heel stuk door lopen. Poliente was het vandaag, maar er staat nog niet zoveel wind. Daarom krijg ik vandaag een kite van 12m2. Da’s voor mij wel even schrikken, zo’n grote vlieger. Degene waar Thomas mee weg vloog was een stuk kleiner. En vandaag ga ik ook met lange lijnen werken. Het is allemaal nodig om enerzijds te compenseren voor het gebrek aan wind en anderzijds om genoeg kracht uit de vlieger te kunnen halen om een waterstart te kunnen maken. Maar zoals gezegd eerst die golven. Ik vraag me af waarom dat zo moeilijk zou moeten zijn. Nou, daar kom ik snel achter... iedere dag komt er een element bij. Eerst alleen de kite, dan kite+water, gisteren kite+water+board. En dan nu kite+water+board+golven. Het blijkt allemaal net iets teveel van het goede. Bij mijn eerste pogingen gaat de vlieger telkens neer. Dit kost enorm veel (les)tijd die ik beter had kunnen benutten, aangezien dan telkens de lijnen weer uit de knoop gehaald moeten worden en de vlieger weer gelanceerd. Maar het komt omdat de kite nu anders aanvoelt en de golven een mega afleider zijn voor mij. Dan lukt het me een paar keer om de kite hoog te houden, maar wordt ik door de golven steeds weer teruggeworpen omdat ik niet snel genoeg door de branding weet te komen. Tenslotte zegt Lugio: “we try one more, if you don’t succeed we make it a 1-hour lesson”. En zo geschiedde.

Teleurgesteld rij ik naar Chiringita Agua, ik wil wel eens zien of Chris en Philip er wel in slagen om door de branding te komen. Ik zie ze eigenlijk nergens, waarop ik ze een berichtje stuur dat ze eventueel met me mee terug kunnen rijden als ze willen. Ik ga lekker op het strand zitten en werk mijn reisverslag nog even verder bij. Een klein uurtje later krijg ik een berichtje terug en ze zijn blij dat ik er ben, scheelt voor hun weer een flinke wandeling. Ik hoor dat toen zij moesten beginnen met lessen de wind nog verder was ingezakt dus hebben ze eigenlijk alleen maar zitten wachten tot de wind weer aan zou trekken, wat niet gebeurde. We rijden terug naar het hostel waarna ze vragen of ik zin heb om mee te gaan naar het strand om naar de zonsondergang te kijken en misschien te gaan zwemmen. Het duurt trouwens nog bijna 2 uur voordat de zon onder gaat. Gewapend met een paar blikjes bier uit de supermarkt nemen we plaats op de duinrand naast het strand. We mijmeren over wat er allemaal gebeurd is vandaag. Ik zit erover te denken om mijn kitesurf les van morgen te laten schieten, de condities zijn er immers niet beter op geworden. Ik zou bij bijvoorbeeld nog een dag naar Malaga of Sevilla kunnen gaan.

Het was vanmiddag hoog water maar een groot deel van het strand staat nog steeds onder water. Het valt op dat er best nog wat kitesurfers in de weer zijn. Stiekem is de wind toch weer wat aangewakkerd. Dat is dus ook meteen het grote nadeel van kitesurfen, de afhankelijkheid van de wind, Maar met deze wind zie je dat er ook heel anders gesurft wordt, de kites hangen lager en je ziet dat mensen powerstrokes gebruiken om net wat meer kracht uit de wind te halen. Zo zien we de zon langzaam in de zee zakken. Omdat we nieuwsgierig zijn naar hoeveel kiters tot de zonsondergang toe op het water blijven doen we een weddenschap. Met nog zo’n vijf minuten te gaan schat ik dat iedereen door gaat tot het uiterste. Helaas haken er toch enkele kiters af voordat de zon echt onder is.

Dan weer terug naar het hostel om te gaan douchen en daarna een hapje te gaan eten in de stad. Met z’n drieën zoeken we het vegetarische restaurant dat werd aanbevolen door een van de kamergenoten van de Duitsers. We vrezen dat het erg druk zal zijn en dat er een wachtrij staat, maar het is iedere dag weer afwachten. Vanavond is het rustig en kunnen we gelijk naar binnen. Toevallig zit Nidia met een van de backpackers aan het tafeltje naast ons. Omdat ze Engels praten kunnen we het gesprek goed volgen, wat voor mij wel afleidend is. Maar zoals in bijna alle restaurants staat het eten in 10 minuten op tafel. Ik heb een soort spinazie-feta pasteitje wat echt heerlijk is. Ook mijn tafelgenoten zijn blij met hun keuze. Na het eten gaan we nog even een biertje pakken in wat volgens mij de bar-straat van Tarifa moet zijn. We worden bijna ergens naar binnengetrokken door een opdringerige serveerster, maar aangezien niemand daar van gediend is zoeken we het enkele bars verderop. We zien nog een bekend gezicht, iemand die ook in het hostel had gezeten maar is weggegaan omdat zijn vriendin ook over kwam. Zo gaat dat, iemand uit mijn kamer had zelfs z’n hele familie op visite in Tarifa.

Als laatste actie vandaag ga ik alvast uitchecken bij Ricardo. Ik wil de volgende morgen graag op tijd vertrekken dus het kan maar vast geregeld zijn. Liefst wil hij dat ik contant betaal, maar helaas heb ik zoveel niet op zak. Het wordt een heel gereken, maar uiteindelijk komen we wel ongeveer op het bedrag wat ik in mijn hoofd had.