Vandaag begin ik de dag eigenlijk net als alle andere dagen. Ik merk wel dat er steeds meer routine in begint te sluipen. Beneden in de koelkast liggen nog twee yoghurtjes van gisteren, die neem ik als ontbijt. Het is eigenlijk al best wel druk zo ‘s ochtends vroeg. Na het simpele ontbijt loop ik met mijn rugzak naar de oude stad, ik wil eigenlijk de route die ik een paar dagen eerder wilde lopen verder afmaken. Via WikiLoc kan ik nu beter zien hoe ik moet lopen, blijkbaar was het pad wat ik was ingeslagen maar wat na een paar honderd meter voor een hek eindigde toch het juiste pad. Maar voordat ik daar ben koop ik een kopje koffie en een lekker uitziend gebakje als vervolg ontbijt. Het op een tom pouce lijkende gebakje moet een lokale specialiteit zijn. De pudding die ertussen zit lijkt op de custard van een Portugese nata.

Het pad voert door een natuurgebied, langs enkele huizen en door militair terein. Ik kom wat hardlopers tegen maar op een gegeven moment wordt ik staande gehouden door een geüniformeerde man: “Document please!” Wat voor document? Loop ik in een natuurgebied en heb ik daarvoor een vergunning nodig? De man spreekt verder geen engels wat de communicatie bemoeilijkt. “Passport!” Nu wordt het toch wel serieus. Hij stelt wat vragen in het Spaans en het lijkt erop dat hij grensbewaker is. “Open your bag” Er zit niets anders in dan een fles drinken en wat koeken voor noodgevallen. Hij maakt een foto van mijn paspoort en dan mag ik doorlopen. Waarschijnlijk is deze controle bedoeld om immigranten de oversteek vanuit Marokko te beletten.

Ik arriveer net op tijd bij het hostel om de auto naar het strand te pakken, als ik op mijn telefoon wat berichtjes lees in de groepsapp van mensen die een taxi zoeken naar de kitesurf spot van vandaag. Een van hen is Mandar. Aangezien ik toch die kant op ga en op dezelfde tijd moet beginnen als ik loop ik naar de receptie om hem op te pikken. Ik vraag aan Nidia wie het is maar Mandar komt al aangelopen. Als we bij de parkeerplaats nabij Bar Aqua arriveren, is er van de kitesurf instructeurs nog geen spoor te bekennen. Ik had niet anders verwacht. Enigszins gepikeerd wil ik een berichtje op de groepsapp plaatsen als ik lees dat mijn kitesurf les is verplaatst naar 13 uur. Waarom had Nidia dat dan niet gezegd toen ik bij de receptie was? Het zal wel een Spaans dingetje zijn denk ik. Aan de ene kant baal ik ervan dat ik nu weer 2 uur extra kwijt ben met wachten. Aan de andere kant heb ik nu mooi de tijd om mijn reisverslag verder af te maken. En ik heb toch ook vakantie? Het is heerlijk om even lekker op het strand te zitten en te relaxen.

Om even voor 13 uur sta ik bij de parkeerplaats te wachten. Met alle ervaringen tot nu toe lijkt dat de beste plek. Toch dacht ik uit mijn ooghoeken te zien dat Lugio al richting het strand liep. Dat doe ik dus ook maar. En inderdaad staat hij daar al te zwaaien. Als ik zeg dat ik blij ben dat ik hem weer als leraar heb in plaats van degene die ik gisteren had, zie ik dat zijn humeur nog beter wordt. Mandar en de Argentijnen komen ook net aangelopen, ze zijn net klaar. Het ging niet zo heel goed, begrijp ik uit hun verhaal. Maar nu ze er toch zijn is er mooi de gelegenheid voor een kleine fotosessie. Dan begint weer het grote wachten. Ik wil mijn spullen verder aantrekken maar Lugio zegt dat ik even moet wachten. We hebben het nog even over het ongeluk van Thomas gisteren, maar daarmee is het onderwerp ook afgesloten. Na een kwartier komen we eindelijk weer in actie. Lijnen uitrollen, kite vastmaken, board onder de arm en lopen maar. Tien minuten schuin tegen de wind in langs het strand. Dan wil Lugio nog even zien hoe goed het bodydraggen me afgaat. Dat gaat wonderbaarlijk genoeg een stuk beter als gisteren. Een nachtje slapen heeft ervoor gezorgd dat mijn nieuwe ervaringen hun plekje hebben gevonden. Volgende stap is bodydraggen met het board in de hand. De techniek is er immers op gericht dat je je ook in moeilijkere omstandigheden met of zonder board kunt verplaatsen in het water. Eigenlijk gaat dat ook nagenoeg probleemloos. Waarschijnlijk heeft het verhaal van Chris daar wel iets aan bijgedragen, ik had geen zin om gered te moeten worden. Dit is de super-superman, met board in de hand ga ik namelijk nog makkelijker door het water.

Dan komt het echte werk, voeten in het board, kite op 12 uur en dan een acht maken en jezelf overeind laten trekken. Het ziet er bedriegelijk simpel uit maar je moet verschillende dingen tegelijk doen en dat moet toch even inslijten. Ik denk dat ik een uur met deze oefening bezig ben geweest, waarbij het een of twee keer bijna gelukt was. In eerste instantie is het lastig om je voeten goed in het board te krijgen want zodra dat gelukt is ligt de kite alweer op half zeven. Maar op een gegeven moment begin ik door te krijgen dat je van de traagheid van de kite gebruik kunt maken. Als ik hem langzaam omhoog stuur weet ik dat ik een paar seconden heb om mijn voeten in het board te plaatsen. En omgekeerd als het voetenwerk gedaan is weet ik dat de kite bijna boven is. Dat lijkt goed te werken, nu nog voldoende kracht uit de kite weten te halen om rechtop te gaan staan. Dat is trouwens lastig met deze Levante wind, waarbij de bergen ervoor zorgen dat de wind erg vlagerig kan zijn. Aangezien het steeds niet lukt om op te staan drijf ik ook steeds verder van de kust. Al bodydraggend kan ik dan met alle spullen weer snel naar het beginpunt varen. Mooi om te weten dat je al die technieken niet voor niets leert. En dan zit de les - na heel veel slokken zeewater - er weer op.

Inmiddels is het 15 uur, tijd om ofwel nog iets te gaan ondernemen of om te gaan relaxen. Ik probeer een combinatie van beiden en rijd met de auto naar Bologna met “een van de mooiste” stranden van Tarifa. In het dorpje aangekomen valt me op dat het erg rustig is vandaag. Ik zet mijn auto naast het strand en naast een bar, altijd handig want van op het strand liggen krijg je dorst. Ik zoek een mooi plekje op het strand naast een bosje uit de wind. Handig want met die wind komt ook al het zand net op plaatsen waar je het niet wilt hebben. Vanaf mijn plekje kan ik mooi de activiteiten op het strand gadeslaan. Er zijn een aantal kitesurfers in de weer. En een enkele windfoilsurfer, de laatste trend in de surfwereld. Ik zie zelfs kiters met een foil surfboard, het ziet er allemaal geweldig uit. Na een paar uur op het strand krijg ik toch trek in een biertje en loop daarom naar de bar. Er is nog net een tafeltje vrij en het is zo druk dat het even duurt voordat ik kan bestellen. Twee loslopende paarden komen even gedag zeggen, ze worden door iedereen aangehaald. Eigenlijk kan ik vanaf hier het strand nog beter overzien en zit ik zelfs uit de wind en uit de zon. Maar toch begrijp ik niet waarom dit het mooiste strand genoemd wordt. In de verte aan het einde van het strand zie ik wel mooie duinen die helemaal omhoog lijken te lopen, aan weerszijden omsloten door groene vegetatie. Aan die kant liggen ook wat bootjes op het strand. Een fotogeniek plekje? Het loopt al tegen het einde van de middag, misschien kan ik ook nog wat foto’s van de zonsondergang maken? Terwijl ik daar naartoe loop komen vele wandelaars alweer teruggelopen. Blijkbaar is naast het strand een Romeinse opgraving waar gezien de vele hekken, loopbruggen en bordjes een kostbare vondst is gedaan. Aan deze kant van het strand liggen her en der bootjes die uitstekende mogelijkheden bieden voor mooie foto’s. De duinen zijn prachtig maar doen ook een beetje buitenaards aan. Houten skeletten van wat eens struiken en bomen moeten zijn geweest steken boven het zand uit. Eenmaal op de top van het duin aangekomen wordt duidelijk dat het maken van een mooie zonsondergang foto er niet in zit. Want achter duinen ligt alleen maar een groot bos, terwijl ik dacht dat je aan de andere kant juist mooi de zee zou kunnen zien.

Terug bij de auto blijk ik ineens tussen twee campers in te staan, waarvan de eigenaren het zich met stoeltjes en tafeltjes heel gemakkelijk hebben gemaakt. Zouden ze ook van de zonsondergang komen genieten? Ik ga er maar eens tussenin zitten op het muurtje wat de parkeerplaats van het strand scheid. Maar na een kwartiertje ben ik het beu, de laatste mensen zijn al van het strand verdwenen en het duurt zeker nog wel een uur voor de zon onder gaat. Eenmaal terug bij het hostel zie ik al wat bekenden in groepjes bij elkaar zitten. Maar ik voel me zout en vies dus ga ik eerst maar eens douchen voordat ik me aansluit bij de rest. Een paar dagen eerder had ik per ongeluk mijn kleren op mijn bed uitgetrokken waardoor alles onder het zand zat. Dat voorval indachtig was ik nu voorzichtiger met kleren uittrekken. Echter, als ik na het douchen weer beneden kom zijn de meeste mensen al weg om te gaan eten, denk ik. Ik besluit daarom maar alleen in de stad te gaan eten, ik vind het geen probleem meer en weet inmiddels mijn weg goed te vinden. Aangezien ik goede verhalen hoorde over Lola (een tapas restaurant) wilde ik daar eens gaan eten. Alleen staan er al verschillende mensen voor me te wachten, ik ga netjes in de rij staan. Maar als na een kwartier blijkt dat je alleen binnenkomt als je op de lijst staat, is mijn geduld weer op en ga ik op zoek naar een restaurant waar het misschien druk is maar waar je wel meteen kunt gaan zitten. Het restaurant op het leuke pleintje van van de week is gesloten. Op een ander pleintje waar ik eergisteren met een groep had gezeten is nog wel plaats en is het er bovendien gezellig druk. Ze hebben allerlei tonijnspecialiteiten maar ik ga gewoon de Tuna Plancha proberen, vrij vertaald: tonijn op een bord.

Dan weer terug naar het hostel. Thomas en twee andere Fransen zitten aan tafel op het terras. Na een leuk gesprek over cultuurverschillen van Spanjaarden en Fransen voegt Ricardo zich bij ons aan tafel. Hij is de beheerder van het hostel en het is natuurlijk altijd interessant om zijn verhaal te horen. Er is in Tarifa heel wat veranderd sinds hij er 20 jaar geleden is komen wonen. In de jaren 80 had je de surfers, hippies die Tarifa een dubieuze reputatie bezorgde. Gevolgd door de windsurfers in de jaren 90. Dat waren een heel ander soort mensen, die voornamelijk geïnteresseerd waren in hun sport. Toen begin jaren 2000 de kitesurfers kwamen leek het hippie tijdperk een beetje terug te keren in de stad. Hoewel kitesurfers ook heel erg met hun sport bezig zijn staat gezelligheid ook voorop. Nadat Ricardo zijn verhaal heeft vertelt gaat iedereen naar binnen. Mijn twee Duitse vrienden zitten nog buiten op een van de relax plekken. Ik vraag hun hoe het vandaag gegaan is waarna er over en weer ervaringen worden uitgewisseld. Het is gezellig, maar tegen 12 uur ga ik toch maar naar bed. De Zwitsers zijn nog wakker en verder is er nog niemand in de kamer, dus ook hier weer een leuk gesprek gehad. Dan doen we het licht uit om te gaan slapen.