Eigenlijk moet ik nog even terug naar gisteravond. Het bleek namelijk helemaal niet zo eenvoudig om je reisverslag verder te schrijven met zoveel drukke mensen om je heen. Tarifa is namelijk een heel leuk stadje. Rommelig, zoals de meeste zuidelijke steden. Maar ook heel sfeervol, met her en der verborgen pleintjes. En de oude stad met smalle straatjes, gezellige winkeltjes, restaurants en bars. Het deed me een beetje denken aan Venetië of Siracuza op Sicilië. Smalle straatjes waar dan met snelle scooters doorheen wordt gecrosst en waar je als toerist dan maar beter snel opzij kunt springen. Gelukkig was dat hier minder het geval. Om klokslag 7 uur ‘s avonds wordt het er ook ineens gezellig, maar ook een stukje kouder. Te fris om niet met een lekker vest buiten rond te lopen.

Tarifa is ook het meest zuidelijke puntje van Spanje waar je met een veerboot makkelijk over kunt steken naar Marokko. Op dit moment lijkt de zwaarbeveiligde haven niet in gebruik. Ik had onderweg naar Tarifa ook al wat borden gezien dat er alleen vrachtverkeer maar geen personenvervoer mogelijk was. Boven de haven torent de oude stadsmuur uit, waarachter de oude stad zich bevind. Er zijn sowieso veel (restanten van) oude gebouwen te vinden in en rond de stad.

Na een nacht van veel wakker worden en weinig slapen ben ik de eerste die opstaat om de dag te beginnen. De hele nacht door was er geluid en een voor een leken de andere gasten zich naar bed te begeven. Ik had m’n speciaal hier oor aangeschafte oordopjes niet ingedaan, weet eigenlijk niet waarom? Of het moet zijn dat ik dan helemaal niets meer zou horen wat ook geen behaaglijk gevoel geeft omdat je dan niet meer weet wat er om je heen gebeurd. Ergens in de nacht was mijn deken naar beneden gevallen en hoorde ik iemand een paar keer “what the f*ck” roepen. Ik weet niet of dat op hetzelfde moment was. Mijn besef van tijd was ver te zoeken. Het moge duidelijk zijn dat deze nacht geen grote bijdrage heeft geleverd aan mijn nachtrust. Ergens wel vreemd, aangezien ik vroeger vaker met meerdere mensen op een kamer had gelegen (bv. in dienst). Ik was het niet meer gewend.

Het is even na 9 uur en het is al licht. In andere delen van de hostel hoor ik ook al geluiden van mensen die actief zijn geworden. Ik gris snel mijn spullen bij elkaar en sluit me op in de badkamer voor een verkwikkende douche. Dan even tijd om na te denken over wat de dag zal brengen. Ik neem nog even een kijkje op het dakterras waar iemand net klaar is met een yoga-sessie. Het is mistig en niet echt warm. Dat zal het de rest van de dag ook niet worden. Ik vermijd de drukte beneden en loop naar de auto, ik wil bij de supermarkt wat verse broodjes gaan halen. Maar het is zondag en deze zijn dus niet open. Veel honger had ik toch al niet, dus mijn ontbijt bestaat vandaag uit een paar suikerwafels. Deze had ik de dag tevoren al bij de Lidl gehaald en lagen in de auto op me te wachten. Ik heb wel zin in een ochtendwandelingetje en parkeer de auto zo dicht mogelijk bij het strand. Ik wandel naar Tarifa Island, een schiereiland waar je eigenlijk niet op kunt. Hoewel je onderweg wel aan de ene kant de Middellandse Zee en aan de andere kant de Atlantische Oceaan kunt zien. Echt een wereld van verschil, haha. Ik loop over de scheidslijn van warm en koud water. Er zijn een paar hardlopers maar ook heel veel duikers, valt me op. Het blijkt dat je nabij het eiland prima kunt duiken. Maar nog nergens een kitesurfer te bekennen.

Als ik terug wil lopen naar de auto dringt het tot me door dat ik iets te ver ben doorgelopen. Echter ook als ik terug loop zie ik de auto niet staan. Na enig heen en weer geloop toch weer gevonden, het is lastig oriënteren in een rommelige stad. Ik heb nog 2 uur voordat de boottocht begint en besluit daarom maar alvast de route naar het strand te verkennen. Ik kan natuurlijk niet te lang door rijden want moet ook weer terug. Dan trekt een bord Punta Paloma de aandacht en ik sla af. De weg voert langs mooie zandduinen direct langs de weg die door de waterige zon bijzonder mooi verlicht worden. Maar als ik de auto langs de kant van de weg zet om een foto te maken is het licht alweer veranderd en komen de bergen van zand al lang niet meer zo fotogeniek voor de cameralens als eerst.

De boottocht trekt behoorlijk wat mensen, waaronder het voltallige Solar Team van de TU Delft. Maar ook veel Spanjaarden, enkele Duitsers en Fransen. Het voelt wat fris dus in eerste instantie neem ik plaats benedendeks. Maar als we eenmaal onderweg zijn vraagt een van de bemanningsleden of we niet liever op de voorsteven willen zitten. Daar heb je het beste uitzicht. Ik laat me samen met de rest van de koukleumen overhalen en lopen naar het voordek. Een Nederlandse man - waarschijnlijk een vogelaar - gaat pontificaal precies in de punt tegen de reling zitten en wijst zijn groepsgenoten onder het uitroepen van allerlei vogelnamen op de meer en minder zeldzame exemplaren die we onderweg tegenkomen. Maar na een half uurtje komen toch echt de eerste tuimelaars al in zicht. Het blijken gewone dolfijnen te zijn. De boot lijkt er bijna overheen te varen, maar de dolfijnen zijn het wel gewend en lijken er een spelletje van te maken. Een groepje blijft keurig vlak voor de boot uit te zwemmen, we kunnen ze vanaf de punt inderdaad goed bekijken. Dat gaat zo 10 minuten door totdat ze er genoeg van hebben en plotseling alle kanten op zwemmen. Een tijdje later zien we weer enkele dolfijnen en herhaalt zich hetzelfde patroon. Ditmaal is het een groep gestreepte dolfijnen. Waarvan er eentje samen met een jong dolfijntje zwemt. Echt schattig om te zien. Maar van een walvis hebben we nog geen vin waar kunnen nemen. Wel zien we in de verte wat grotere silhouetten. De spanning op de boot stijgt, zouden het dan toch walvissen zijn? Aan de ene kant wel aan de andere kant niet: het zijn pilot whales, een wat grotere dolfijnen soort. Deze zijn veel minder speels dan hun kleinere familieleden en ze zwemmen gewoon rustig verder zonder zich door de boot te laten opjutten. We lijken intussen al bijna in Marokko aan te komen en varen nu tussen kleine sloepjes met tonijnvissers door. Sommigen hebben al een paar blauwvin tonijnen gevangen.

Helaas nog steeds geen grotere walvissen, en de tocht zit er weer bijna op. Onderweg naar de haven varen we nog een laatste maal door een groepje dolfijnen. Dan begint het langzamerhand echt koud te worden op het dek. Ik verhuis maar weer benedendeks. Twee meisjes - een stelletje - die ook op de punt stonden liggen al op een bank te slapen. Ik voel mijn ogen ook langzaam dichtvallen tot ik plotseling wakker schrik omdat ik half tegen iemand aan gezakt ben. Ik ben misselijk en de schommelende bewegingen van de boot doen er ook geen goed aan. Als we een goed half uur later eindelijk in de haven aankomen ben ik blij dat ik van de boot af kan.

Maar wat nu? Met deze onaangename temperaturen en een opkomende hoofdpijn heb ik gewoon behoefte aan rust en warmte. Het was misschien een goed idee geweest om een spa te bezoeken, maar daar was ik natuurlijk niet voor naar Spanje gekomen. Ik besluit dan maar om zover door te rijden langs de kust tot ik onder de mist uit ben. Het door Nidia aangeprezen strand van Bolognia lijkt een goede bestemming, maar als ik daar aankom is het helaas niet zo warm als ik verwacht had. Uiteindelijk - als de mist weer wat opgetrokken is - rij ik terug richting Tarifa om naar een van de dichterbij gelegen stranden te gaan. Aangezien het zondag is zitten er veel families onder de bomen te chillen. Ik vind nog een beschut plekje in een waterig zonnetje, waar ik een beetje bij kan komen. Maar na een uur heeft de zon het grootste gedeelte van haar kracht verloren en wordt het weer kouder.

Weer terug in het hostel probeer ik in de tuin mijn reisverslag weer bij te werken. Er zitten nog meer mensen. Een man is workouts aan het doen temidden van de rest. Iemand anders speelt gitaar, het is een van de Nederlanders hoor ik nu. Het leidt wel af allemaal en het kost me moeite om mijn hoofd erbij te houden. Tegen een uur of 20 wil ik in de stad ergens wat gaan eten. Maar de keuze is enerzijds heel groot, genoeg bars en restaurants. Maar anderzijds zijn veel restaurants nog aan het opstarten of zit er nog niemand. Na een paar rondjes door het oude centrum beland ik bij een gezellig uitziend restaurant waar ik ook nog binnen kan zitten. Er speelt hele chille muziek, ik zit prima. De tonijn die ik bestel staat werkelijk binnen 5 minuten op tafel en smaakt nog goed ook. Dan nog een tiramisu en een espresso toe. Inmiddels is het programma voor morgen bekend. Ik heb om 11 uur mijn eerste kitesurf les. Spannend! Omdat ik zelf een auto heb vraag ik in de groepsapp wie er mee wil rijden. Binnen een paar minuten hebben zich al 3 passagiers gemeld. Morgen wordt een drukke dag, maar eindelijk kan ik me dan gaan bezighouden met datgene waarvoor ik gekomen ben.

En om enigszins fit weer op te staan de volgende dag ga ik vroeg naar bed, leg ik de deken erop en doe ik mijn earplugs in... welterusten!