Gisteren was een erg drukke dag waardoor ik er nog niet aan toegekomen was om verder te schrijven. Maar het begon eigenlijk vrij rustig. Na een nacht met veel betere nachtrust dan de nacht ervoor sta ik even na zonsopgang op, ga douchen en wil dan in de plaatselijke Lidl supermarkt mijn ontbijt gaan halen. Echter, die blijkt pas om 9 uur open te gaan en ik ben 10 minuten te vroeg. Het duurt niet lang voordat er zich een heel groepje mensen heeft verzameld. Om stipt 9 uur gaat de deur open. Ik scoor snel een paar broodjes en beleg om die mee te nemen in mijn rugzak. Ik had een vaag plan om ergens een morning-hike te doen, dan ergens een plekje te zoeken met mooi uitzicht en daar dan mijn ontbijt te nuttigen. Die wandeling begint bij de haven en loopt langs de kust. Het is een wandeling van 23km maar je kunt natuurlijk ook een kortere afstand lopen als je dat wilt. Het pad begint als een slecht geasfalteerde straat maar wordt gaandeweg steeds smaller. Ik ben echter nog maar 10 minuten op pad of ik loop tegen een gesloten hek aan. Ik zie dat het andere mensen ook is overkomen, want een heel smal zandpad loopt langs het hek en over de rotsen verder. Ik volg het onofficiële paadje een stukje en kom tot de ontdekking dat het alleen maar verder naar beneden loopt naar het water. Daarom besluit ik ter plekke neer te strijken om mijn ontbijt te nuttigen.

Weer terug in de hostel ontmoet ik de twee duitsers die met me mee zouden rijden, grappig dat ik ze al goedemorgen had gewenst maar niet wist dat zij het waren. We rijden naar het strand - na eerst een stukje verkeerd te hebben gereden - en kunnen de auto vlakbij de ingang parkeren. Ik had de dag tevoren de omgeving al wat verkend en ik wist waar we moesten zijn. Er staan overal busjes met kitesurf scholen. Maar bij welke moeten wij zijn? In de groepsapp staat dat ze bij twee groene hokjes op ons staan te wachten. Echter, nergens zien wij iets dat op een groen stalletje lijkt. Ook al waren we iets te vroeg, inmiddels is het al 10 over 11. Ondertussen komen er al aansporende berichtjes binnen via de app: “hurry up guys, they’re waiting for you”. Maar wij zitten ook al een tijdje te wachten... niet lang daarna hoor ik gelukkig mijn naam roepen. Gevonden! Zover zaten we blijkbaar niet bij elkaar uit de buurt. Dan maak ik kennis met mijn instructeur Luigi, een echte surfdude met lange blonde haren en een petje op. Ik krijg een rugzak met een 6m vlieger in mijn handen geduwd en met het groepje lopen we verder naar het strand. De eerste instructie betreft het uitvouwen van de vlieger, het oppompen van de baleinen, het parkeren van de vlieger zodat deze niet wegwaait, het lopen met de vlieger in de hand, allemaal basale zaken. Maar nadat we (voor m’n gevoel) een kilometer over het strand hebben gelopen om een rustig plekje te vinden is het eindelijk tijd om de vlieger in de lucht te laten. Eerst krijg ik nog uitleg over hoe de lijnen worden gebruikt en in welke posities je de bar kunt gebruiken, maar dan mag ik toch echt zelf aan de slag.

In eerste instantie voelt het wat onwennig, je moet aan veel dingen tegelijk denken, maar na verloop van tijd lukt het me de kite steeds in de juiste positie te krijgen. In een flits zie ik sommige van mijn andere lesgenoten druk bezig met hun oefeningen, maar op het moment dat mijn aandacht verslapt merk ik dat de mijn kite plotseling een eigen leven gaat leiden. Focus en concentratie, is het de devies. Ik moet het allemaal nog leren natuurlijk. De wijze waarop mijn instructeur uitlegt wat ik moet doen, half engels half Spaans, pakt niet altijd even goed uit. Op het moment dat ik met een hand wordt geacht de kite te besturen lukt het allemaal niet meer zo erg. Afhankelijk van de stand van de kite pak je hem link of rechts. Echter wanneer je over moet pakken en welke greep je dan toepast... dat kwartje is nog niet gevallen. Ik merk ook dat mijn instructeur wat kregelig wordt als de kite voor de zoveelste keer hard naar beneden komt. Punt is dat je natuurlijke instinct is om te corrigeren door de bar naar je toe te halen, waardoor de kite juist meer snelheid krijgt en dus juist niet meer te corrigeren is. Ik weet het allemaal wel, maar zelf toepassen is een ander verhaal. De kite recht boven me in de ruststand houden gaat me evenwel goed af, totdat de wind inzakt en de kite ineens naar beneden begint te komen. “Bob, put tension on the line”, wordt er geroepen, maar het is te laat en met een zucht ligt de kite alweer op de grond. Inmiddels heb ik al een stijve nek van het steeds naar boven kijken. Het lukt allemaal niet meer zo goed. Als mijn instructeur een keer niet kijkt voel ik me plotseling een meter verder getrokken worden over het strand. Dan is de les alweer grotendeels voorbij. Het was leuk en spannend tot nu toe, maar ik heb nog niet het gevoel dat ik toe ben aan de volgende stap. “Tomorrow you‘ll be body-dragging in the water”. We zullen zien.

Mijn les eindigt tegelijk met die van Sebastian. Die is al in het water geweest, maar hij had dan ook al eerder een kitesurf les gehad. Van hem hoor ik dat hij - na 5 meter vanuit het water door de lucht te zijn getrokken - gered moest worden door een van de hulpboten in de buurt. Hij lijkt er koeltjes onder te blijven. Het zal nog een uur duren voordat mijn Duitse vrienden klaar zijn met hun les, zij doen semi-private en hun les duurt daarom een uur langer. Sebastian moet om 15 uur de bus naar Malaga hebben, dus ik besluit hem eerst maar terug naar het hostel te brengen. Ik stuur een berichtje naar de Filip om te zeggen dat ik iets later waarschijnlijk weer terug ben. Na Sebastian afgezet te hebben en afscheid te hebben genomen (het was zijn laatste dag) rij ik weer terug naar het strand. De Duitsers zijn er nog niet, en ik heb ook nog geen berichtje terug ontvangen. Dus leg ik mijn handdoek neer op het strand en kijk met andere ogen - die van een ingewijde - naar de vele kitesurfers die bezig zijn in het water. De zee ziet er prachtig uit, met een mooie branding en op het strand voelt de temperatuur ook aangenaam. Ik voel me voor even intens gelukkig: dit is wat ik wil en waarvoor ik gekomen ben. Misschien ging het niet zo goed, de eerste stap is gezet. Ook al is het maar 23 graden, door de zon voelt het als 30. Maar goed dat ik zonnebrand crême heb meegenomen. Als ik na een uur echter nog steeds geen bericht van Filip heb gehad, stuur ik een berichtje dat ik op ze heb gewacht maar dat ik nu toch verder mijn eigen plan ga trekken.

Ik besluit in de middag een hike te gaan doen. Op de Wikiloc app staan enkele routes die me aanspreken. Eentje is vanaf het strand te lopen en leidt dan de bergen in. Althans, de 500 meter hoge rotsformatie die vanmiddag voor de vlagerige wind heeft gezorgd. Het pad langs het strand loopt uiteindelijk over de rotsen boven het water. Het lijkt niet echt een pad meer te zijn. Volgens de route beschrijving moet ik omhoog en ineens loop ik via de tuin van sjiek hotel naar de doorgaande weg, die na een paar honderd meter over te steken is waardoor ik bij de ingang van het Parque Naturel terecht kom. Daar voert de route vervolgens over een koeienpad verder omhoog. Het uitzicht is geweldig en wordt eigenlijk steeds beter. Langs het pad zie ik steeds vaker markeringen als gekleurde linten en lapjes stof met Chinese tekens erop. Tot ik op een gegeven moment bij een rots kom waar allerhande Buddha beeldjes zijn opgesteld en veelkleurige versiering is aangebracht. Zou dit een geheime tempel zijn? Ik loop nog verder door, de top is namelijk nog iets hoger. In de verte zie ik al windmolens welke aan de andere kant van de berg zijn opgesteld. Ik voel me hier echt in m’n element, tweede geluksmomentje van vandaag. Maar het begint hier nu ook zo hard te waaien - een koude harde wind - dat ik toch maar besluit om weer terug naar beneden te gaan.

Als ik weer terug ga naar het hostel zijn veel gasten alweerterug gekomen van hun activiteiten. Een van hen, Thomas, heeft les gehad van dezelfde instructeur als ik. Daarom ga ik bij hem aan tafel zitten. Hoewel Thomas een Franstalige Belg is zit er verder een hele groep Nederlanders (waarvan ik niet geweten had dat ze Nederlander waren). We stellen ons kort aan elkaar voor. De tafel staat al vol met bierflesjes, dat beloofd in elk geval een gezellige middag te worden. Nieuw aangekomen is Anna, een 23-jarige studente die in de laatste fase van haar master zit en zich had voorgenomen op haar rondreis door Spanje haar scriptie af te maken wat blijkbaar nog niet erg gelukt was. Een Fries genaamd Arjan is wiskunde leraar. Jim, een ondernemer die gedurende de corona-tijd een baan als docent aan de hogeschool Windesheim in Zwolle heeft aangenomen. Paul, een KLM-piloot die eigenlijk een carrière als kitesurfer ambieert. Een gezellig groepje, ook fijn om weer even gewoon Nederlands te kunnen praten natuurlijk.

Thomas had eigenlijk een groepje van 10 om zich heen verzameld en de bedoeling was dat we met z’n allen ergens wat zouden gaan eten. Maar het duurde allemaal zo lang voordat iedereen bij elkaar was dat we met 6 Hollanders de stad zijn ingegaan. Het was intussen al bijna 23 uur. Het beslissen over waar te gaan eten was snel gemaakt. Paul had goede ervaring met een steakhouse waar heerlijke entrecôte geserveerd werd. Het was een makkelijke keuze. Toen we er aankwamen en Paul zei dat ze er al eerder hadden gegeten waren de obers allervriendelijkst. We kregen het lekkerste vlees en de heerlijkste wijn voorgeschoteld. Het was ook leuk om daar zo met een groep te zitten. Na het eten liepen we weer terug naar het hostel. Maar het feest was nog niet over. Vanwege het vertrek van een van de hostel medewerkers gingen Nidia en nog wat mensen de stad in om wat te drinken. Het leek mij leuk om me bij hun aan te sluiten. We gingen naar een cocktailbar waar ik de allerlekkerste Mochito van mijn leven heb gedronken. Het bleef bij een drankje en na een uurtje ging iedereen weer naar huis of terug naar de hostel.